حاج خانوم

بسم‌الله
قدیم‌ها و حتی همین روزها، وقتی کسی را صدا می‌زنند حاج خانوم، منتظریم زنی را ببینیم عصا به دست، کمر خمیده با قدم‌های لرزان که یک نفر از پشت، کنار یا جلو حواسش هست این چند قدم را پیرزن درست بردارد، با یک لبخند پهن، و شاید کمی خسته، نالان و غر غرو.
کسی که سال‌های جوانی اندوخت تا در این دوران، تنها واجبی را انجام دهد که تنها، یک بار واجب است.
وقتی هم از خاطراتش می‌گوید، رنج، سختی، مشقت و مشکلات سهم مستمعین است؛ و چه انتظار عبثی است امیدوار باشیم نسل جوان، کودک و خردسال، رسیدن به خانه‌اش آرزویشان شود، برای دیدنش، سر و دست بشکنند، پول جمع کنند، اولویتشان باشد.
چرا جایی را دوست داشته باشند که خداوند حساب همه را می‌رسد، رُس همه را می‌کشد و پدر همه را در می‌آورد.
اگر از قضای روزگار و گردش آن، جوانی هم حجی به جای آورده، ترجیح می‌دهد رازش را پیش خود نگه‌دارد و ابا دارد از اینکه کسی او را حاجی صدا بزند. چه اینکه ممکن است او را جوان، برومند، سرحال و توانمند تصور نکنند.
مثل خودم
ده سال پیش، وقتی طعم شیرین حج را خداوند به من چشاند، در برابر صداشدنم با پیشوند حاجی، گارد گرفتم؛ البته نه از باب تصور اشتباه، از آن رو که نمی‌دانستم حج رفته شده و تلاش انجام‌شده، مقبول است یا مردود.
و یادم رفت زیباترین پیشوند برای نام مسلمان، حاجی‌بودن است نه دکتر، مهندس، وکیل، قاضی، مدیر، رئیس، استاد... اینکه افتخار کنم خداوند روزی مرا نگاه کرد، انتخاب کرد، برگزید، بها داد و صدا زد بیا...
بر من واجب کرد صدایش زنم: لبیک اللهم لبیک و مگر می‌شود کسی را امر کنند به صدازدن و پاسخی نیاید،
و روزی در مهمانی عرفه در صحرای عرفات، جایم داد،
در بیتوته منا، در حریمِ‌حرم، میزبانی و پذیرایی‌ام کرد و بر روی نامم حاجی شدن را ضرب کرد.
یادم رفت به جای مدرک دانشگاهی، امضاء اساتید و قرارداد کاری، به امضای خدا دل‌ببندم که فقط آن می‌ماند. از این همه پیشوند و پسوند دنیوی، اعمال می‌ماند و اجر اعمالی که خدا به بعضی‌ها می‌دهد و صفحه آخر شناسنامه‌شان، مهر شهادت می‌خورد.
از همین امروز ـ هر چند خیلی دیر فهمیدم ـ دوست دارم نامم، نشانم، امضاء خدا باشد؛ همان درجه‌ای که ده‌سال پیش خدا روی سینه‌ام چسباند و قدرش را ندانستم.
باشد حاجی‌بودنم گامی کوچک، قدمی کوتاه و تلاش اندکی باشد برای اینکه دل‌ها را هوایی کنم تا حج را بخواهند و بروند و لذت برند که حج، لذتی دارد غریب و شعفی قریب... جامی لبریز و شرابی لذیذ و مستی ابدی...

دوران سنابانو بودن تمام شد.

امن

بسم الله

تا وقتی ناامنی دامانمان را نگیرد،

گرفتارش نشویم،

نمی فهمیم امنیت چیست، به چه درد می خورد، کجا کاربرد دارد!


سایر نگاره‌ها
       دوم    سوم    چهارم    پنجم    ششم

روزی

بسم الله
می‌شود منتظر ماه خدا باشی، و یاد خانه خدا نکنی
می‌شود رمضان بیاید، و اولین صفحه، چشمت به دعای «اللهم ارزقنی حج بیتک الحرام» نیفتد؟
می‌شود سفره کرامت خدا پهن شود، و یاد عرفات نیفتی؟
می‌شود پای سفره رزق الهی بنشینی، و یاد طواف های بیت الله نباشی؟
می‌شود...

کاش رزق رمضان امسالمان، زیارت بیت‌الله باشد.

پ.ن: به عادتِ سال‌های قبل، تا پایان ماه مبارک، اینجا نیستم. حلال بفرمایید و دعا


سایر نگاره‌ها
     دوم   سوم

گردش

بسم‌الله
تصمیم گرفته بودم نروم،
نه به خاطر بالارفتن قیمت کاغذ و کتاب، بماند از دیدن پشت‌جلد برخی کتاب‌ها، مخم سوت کشید.
نه به دلیل اینکه کتاب جدیدی، به چشمم نیامد یا نامِ‌کتابِ جدیدی را نشنیدم، چه اینکه در تنها غرفه‌ای که قدم زدم، لااقل ۵،۶ عنوان دیدم که دوست داشتم به کتابخانه‌ام اضافه کنم.
نه بخاطر شلوغی مسیر و عدم وجود جای پارک کافی، که البته یکساعتی طی‌ّمسیر و پارک ماشین طول کشید.
فقط بخاطر حجم کتاب‌های نخوانده!😑🤔

خلاصه اینکه گشت نیم‌ساعته‌ای در نمایشگاه زدم و دست‌خالی بیرون آمدم: ظلَمتُ نفسی😂
البته خالی خالی هم نه، کتابی برای یکی از دوستانم، هدیه گرفتم.😉 (دوست عزیزم، خواننده اینجا نیست.)

با این حال، سه بزرگوار را دیدم. یکی را می‌خواستم ببینم، دو آشنای قدیمی، در همان تنها غرفه‌ای که بازدید کردم، مرا دیدند.🤣

باشد تا سال بعد، کتاب‌های نخوانده‌ام، به جمع خوانده‌شده‌ها برسند و مرا از این منعِ خرید کتاب جدید، نجات دهند. ان‌شاءالله

جدید

بسم‌الله
عضو جدید خانه ما، معرفی می‌کنم: جوجویه


سایر نگاره‌ها
           دوم   سوم   چهارم   پنجم   ششم

۱ ۲ ۳ . . . ۱۵ ۱۶ ۱۷
بسم‌الله
گاهی عکس‌ها صدایم می‌زنند تا حرف‌هایشان را بگویم. آن‌ها خیلی حرف دارند. باید حرف‌هایشان را شنید. گاهی با حرف‌هایشان می‌خندم، بغض می‌کنم، اشک می‌ریزم، مرا به فکر فرو می‌برد یا عصبانی می‌شوم.

بیا جلوتر تا تو هم بشنوی...

کمی بیشتر...
Designed By Erfan Powered by Bayan