حاج خانوم

بسم‌الله
قدیم‌ها و حتی همین روزها، وقتی کسی را صدا می‌زنند حاج خانوم، منتظریم زنی را ببینیم عصا به دست، کمر خمیده با قدم‌های لرزان که یک نفر از پشت، کنار یا جلو حواسش هست این چند قدم را پیرزن درست بردارد، با یک لبخند پهن، و شاید کمی خسته، نالان و غر غرو.
کسی که سال‌های جوانی اندوخت تا در این دوران، تنها واجبی را انجام دهد که تنها، یک بار واجب است.
وقتی هم از خاطراتش می‌گوید، رنج، سختی، مشقت و مشکلات سهم مستمعین است؛ و چه انتظار عبثی است امیدوار باشیم نسل جوان، کودک و خردسال، رسیدن به خانه‌اش آرزویشان شود، برای دیدنش، سر و دست بشکنند، پول جمع کنند، اولویتشان باشد.
چرا جایی را دوست داشته باشند که خداوند حساب همه را می‌رسد، رُس همه را می‌کشد و پدر همه را در می‌آورد.
اگر از قضای روزگار و گردش آن، جوانی هم حجی به جای آورده، ترجیح می‌دهد رازش را پیش خود نگه‌دارد و ابا دارد از اینکه کسی او را حاجی صدا بزند. چه اینکه ممکن است او را جوان، برومند، سرحال و توانمند تصور نکنند.
مثل خودم
ده سال پیش، وقتی طعم شیرین حج را خداوند به من چشاند، در برابر صداشدنم با پیشوند حاجی، گارد گرفتم؛ البته نه از باب تصور اشتباه، از آن رو که نمی‌دانستم حج رفته شده و تلاش انجام‌شده، مقبول است یا مردود.
و یادم رفت زیباترین پیشوند برای نام مسلمان، حاجی‌بودن است نه دکتر، مهندس، وکیل، قاضی، مدیر، رئیس، استاد... اینکه افتخار کنم خداوند روزی مرا نگاه کرد، انتخاب کرد، برگزید، بها داد و صدا زد بیا...
بر من واجب کرد صدایش زنم: لبیک اللهم لبیک و مگر می‌شود کسی را امر کنند به صدازدن و پاسخی نیاید،
و روزی در مهمانی عرفه در صحرای عرفات، جایم داد،
در بیتوته منا، در حریمِ‌حرم، میزبانی و پذیرایی‌ام کرد و بر روی نامم حاجی شدن را ضرب کرد.
یادم رفت به جای مدرک دانشگاهی، امضاء اساتید و قرارداد کاری، به امضای خدا دل‌ببندم که فقط آن می‌ماند. از این همه پیشوند و پسوند دنیوی، اعمال می‌ماند و اجر اعمالی که خدا به بعضی‌ها می‌دهد و صفحه آخر شناسنامه‌شان، مهر شهادت می‌خورد.
از همین امروز ـ هر چند خیلی دیر فهمیدم ـ دوست دارم نامم، نشانم، امضاء خدا باشد؛ همان درجه‌ای که ده‌سال پیش خدا روی سینه‌ام چسباند و قدرش را ندانستم.
باشد حاجی‌بودنم گامی کوچک، قدمی کوتاه و تلاش اندکی باشد برای اینکه دل‌ها را هوایی کنم تا حج را بخواهند و بروند و لذت برند که حج، لذتی دارد غریب و شعفی قریب... جامی لبریز و شرابی لذیذ و مستی ابدی...

دوران سنابانو بودن تمام شد.

حساب

بسم‌الله
اسلام گفت پول را حساب نکن، وقتت را محاسبه کن.
یادمان دادند پول‌ها را ریال به ریال بشمار و وقت را روز به روز تلف کن با فیلم‌های بیهوده، گشتن در فضای مجازی، حرف‌های بی‌ارزش و...
چقدر مسیر بندگیمان را به بیراهه کشاندند.

پ.ن: دیگر محاسبه نمی‌کنم چقدر در جیبم مانده. تمام شد. دیر فهمیدم، الحمدلله فهمیدم.

دقت

بسم‌الله
تا حالا دقت کرده‌اید در این صفحه
یهود و نصاری شبهه می‌کنن، درباره خدا، دینش، فرستادگانش
خدا اول به مسلمانان می‌گوید جوابشان را بدهید،
بعد
باز
شبهه می‌کنند،
این بار خدا پیامبرش را جلو می‌فرستد، شاید حرف فرستاده خدا را بپذیرند.
بار سوم...
خدا خودش به میان می‌آید و مستقیم حرف می‌زد.
- الان فک کردین بیشتر از خدا می‌دونید؟
- مگه شهادت خدا پیشتون نیست؟
- فکر کردین خدا حواسش بهتون نیست؟
اما
آخرش
همان خدای رحمان و رحیم می‌گوید: ولشان کنید...
تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا کَسَبَتْ وَلَکُم مَّا کَسَبْتُمْ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا کَانُوا یَعْمَلُونَ
ﺁﻥ ﺍﻣّﺖ ﺑﮕﺬﺷﺖ، ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﺳﺆﺍﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ.

کاش جزو آنان نباشیم که خدا می‌گوید ولشان کنید... اینها هدایت نمی‌شوند...
خدایا
از ما ناامید نشو... لطفاً

پ.ن: صفحه انتهایی جزء اول قرآن (سوره بقره آیات ۱۳۵ تا ۱۴۱)

کلید

بسم‌الله
کلیدش دست فلان وزیر و مدیر هم نیست،
برای گرفتنش، التماسِ فلان معاون را نکن،
دست من هم نیست...
کلیدارش خودش است. از روی شاه‌کلیدهایش هم چندتایی زده و داده دست «یحبهم و یحبونه»
اگر می‌خواهی دری باز شود، راهی امتداد یابد و فرجی حاصل گردد. کلیدش همین‌جاست

راه

بسم‌الله

راهی که به او نرسد، بیراهه است...

اهدنا الصراط المستقیم


سایر نگاره‌ها

       دوم   سوم   چهارم   پنجم    ششم

۱ ۲ ۳ . . . ۵ ۶ ۷
بسم‌الله
گاهی عکس‌ها صدایم می‌زنند تا حرف‌هایشان را بگویم. آن‌ها خیلی حرف دارند. باید حرف‌هایشان را شنید. گاهی با حرف‌هایشان می‌خندم، بغض می‌کنم، اشک می‌ریزم، مرا به فکر فرو می‌برد یا عصبانی می‌شوم.

بیا جلوتر تا تو هم بشنوی...

کمی بیشتر...
Designed By Erfan Powered by Bayan